Credits


Lies Ferny


­Lies Ferny is artist-in-residence bij De Veerman sinds september 2017.

"Ik wou hier artiest in residentie worden omdat een warm nest voor mij heel belangrijk is. Ik kwam hier regelmatig over de vloer voor verschillende projecten en voelde me heel veilig. En er was ook een oprechte en wederzijdse interesse voor elkaars werk. Ik had een vaag plan: aan de slag gaan met rituelen"


De paden van Lies en De Veerman kruisten zich tijdens een internationaal project. Lies was bezig met een afstudeerproject aan de toneelschool in Maastricht en aan een onderzoeksproject in de AP Hogeschool over hoe kunst en media jongeren kan empoweren.

“Ik wou hier artiest in residentie worden omdat een warm nest voor mij heel belangrijk is. Ik kwam hier regelmatig over de vloer voor verschillende projecten en voelde me heel veilig. En er was ook een oprechte en wederzijdse interesse voor elkaars werk. Ik had een vaag plan: aan de slag gaan met rituelen. Ik werkte aan een participatieve performance rond rituelen en testte dit in november uit met een publiek. Dat was een ontnuchtering, want ik merkte dat ik heel sterk op dat stuk participatie zat. Té sterk, bijna vanuit een onderwijsmentaliteit: ik doe voor hoe jij moet participeren. Terwijl ik dat net niet wou.“

Deze confrontatie zorgde ervoor dat Lies zich eventjes terugplooide op zichzelf en haar hobby: fotograferen. Al wil Lies graag benadrukken dat ze geen fotograaf is, maar de omgeving capteert via foto’s. “Het is mijn manier om de wereld te vatten.”
Het was een kunstenaar die De Veerman kwam binnenlopen die haar liet ontdekken dat dit haar manier was om rituelen te maken. Hij bekeek haar foto’s en zei: “Bundel ze, vergroot ze, sorteer ze op een bepaalde manier dat ze andere dingen zeggen dan wat jij bedoelt.” 
Lies: “Ik besefte dat ik de dingen veel intuïtiever mag aanpakken en vertrekken vanuit mezelf. Niet vanuit bepaalde regeltjes die ik denk dat er zijn.”

En ze zette haar zoektocht verder.
“Er zijn nog wat tussenin-toonmomenten geweest waarin ik pogingen heb ondernomen om af te leren dat ik dingen voor mensen ging invullen (lacht) en waarin ik die rituelen niet langer krampachtig als uitgangspunt nam.”

Lies wil haar artiest-in-residentie bij De Veerman afsluiten met het tentoonstellen van de foto’s die ze bewerkt heeft en waarin ze in interactie gaat met de anderen. “Vooral de participatie niet sturen, maar laten ontstaan wat er gebeurt. Vertrekken vanuit datgene wat ik de mensen aanbiedt en niet per se de participatie dwingen. Ik wil zoeken hoe ik hen dat kan teruggeven door ze te laten ingrijpen in het kunstwerk.”

“Ik heb in dit jaar enorm veel bijgeleerd. Dat je mensen niet bij het handje moet nemen. Dat wist en wou ik wel met mijn hoofd, maar hoe doe je dat? Hoe laat je het aan de ander? En ook: wat is proces en wat is artistiek gebeuren en hoe vloeit het ene over in het ander?”

Voor De Veerman helpen zo’n zoektochten om iedere keer na te denken welke elementen er meespelen in het participatief werken met de kunsten. 
“We ervaarden letterlijk dat je participatie niet kan sturen. Toch niet de participatie die wij voor ogen hebben. Het is niet omdat toeschouwers ook deelnemers worden, dat je automatisch van participatie kan spreken. Wanneer dit té hard geleid wordt, ben je als kunstenaar te directief. Het moet vanuit de deelnemers komen. Zo’n gebeurens zijn voor ons eten en drinken omdat het ons verplicht om onze projecten ook tegen dat licht te houden: wanneer stuur je, wanneer los je het stuur en hoe doe je dat dan?”

“Een andere interessante ervaring was om te zien hoe Lies haar fotoproject eerst als een soort bijproduct parkeerde terwijl hierin net de volle rijkdom zat. Het leerde ons dat de artistieke taal die iemand wil hanteren, soms verscholen zit onder het agogische parcours. We moeten dus als Veerman steeds op onze hoede zijn dat we de artiest niet voorbijlopen door onze participatieve doelstelling.”


 

 



Bekijk ook

Kristof Van Gestel

Kristof Van Gestel

Voor Kristof Van Gestel is het maken van kunst een methode om de wereld en de verschillende relaties die we er als individu mee aangaan te verkennen en te ‘bewonen’. Dit geldt zowel voor de kunstenaar zelf als voor de toeschouwer. Vanuit die optiek beschrijft hij in zijn doctoraatsonderzoek [2007-2013] zijn kunstpraktijk als een ervarings- en reflectiemodel dat kan helpen bij het vorm- en betekenisgeven van het leven zelf [2013, Mooi is nuttig.De kunstpraktijk als ervarings- en reflectiemodel, Gent: Aramer]. Van Gestel is in zijn residentie bij De Veerman in de eerste plaats op zoek naar een inhoudelijke verdieping van zijn praktijk.

Katrien Oosterlnck

Katrien Oosterlnck

De projecten van Katrien zijn interactieve performances en workshops voor kinderen, volwassenen en kinderen en hun ouders, waarin lichaamservaringen en beeldend werk met elkaar verbonden worden.
Tijdens haar residentie in Atelier 4711 werkt Katrien oa. aan een boek met instructietekeningen rond massage voor kinderen.

Stefanie Claes

Stefanie Claes

Stefanie Claes is theatermaakster maar creeërt ook beeldend werk.
Bij De Veerman neemt ze een jaar de tijd om haar eigen beeldtaal verder te onderzoeken en terwijl ze aan het werk is na te denken over theater.